Ferqa navbera hevala giyanî û agirê cêwî di du sozên cuda de ye. Hevala giyanî kesê ku li cem wî tu xwe li malê hîs dikî ye, û raman digihîje «Şahî» ya Platon. Agirê cêwî ramaneke nûtir a Serdema Nû (New Age) ye: giyanek ku bûye du beden, bi veqetîn û hevdîtinên bi bahoz.
Tu yek ji van her du navan nayê îspatkirin, û tu yek nikare bêje ka kesekî din dê çi biryarê bide. Her du jî rêyên ravekirina hestê têkiliyekê ne. Heke tu dixwazî têkiliyekê bi qertan lêkolîn bikî, rêbera me ya taroya evînê belavkirin û pirsîna pirsan rave dike; ev nivîs li ser her du ramanan û tiştên ku ew dikarin û nikarin bêjin disekine.
Her tiştê li vir ji bo naskirina xwe û kêfê ye; ne şîreta bijîşkî, hiqûqî, darayî an derûnî ye.
Ramana hevala giyanî ji ku tê?
Raman ji peyvê bi xwe kevntir e. Çavkaniya wê ya herî navdar diyaloga Platon «Şahî» (Symposium) ye, ku li Atînayê nêzî salên 385-370 berî zayînê hatiye nivîsandin. Nivîskarê komediyê Arîstofanes efsaneyekê vedibêje: mirovên pêşî gilover bûn, çar dest, çar ling û li ser serekî du rûyên wan hebûn. Ew sê cure bûn, nêr, mê û cureyek tevlihev, û ew ewqas bi hêz bûn ku xwedayan tehdît dikirin.
Zeus her yekî kir du nîv da ku wan qels bike, û ji wê rojê ve her nîv li nîvê xwe yê din digere. Li gorî Arîstofanes, evîn navê vê hesreta temambûnê ye. Bala xwe bide tiştê ku çîrok nabêje: ew qet soz nade ku jiyana bi nîvê din re hêsan be. Îro hevala giyanî bi gelemperî ji bo kesê ku tu bi wî re lihevhatineke kûr hîs dikî tê bikaranîn, çi hevjîn be, çi heval be, çi jî endamekî malbatê be.
Agirê cêwî çi ye û ev raman ji ku derket?
Agirê cêwî ramanek nûjen e. Ew di dawiya sedsala 20an de di nivîsên Serdema Nû û yên ezoterîk de belav bû: giyanek yekane di du bedenan de, ku nîvên wê jiyan bi jiyan rastî hev tên û di dawiyê de dîsa dibin yek. Di nav derdorên Serdema Nû de gelek nivîskaran cudahiya navbera her du têgehan belav kir, wek mînak Elizabeth Clare Prophet, ku pirtûka wê Soul Mates and Twin Flames di sala 1999an de derket. Di salên 2010an de jî medyaya civakî ew belav kir.
Ev ferheng bi gelemperî bi senaryoyeke sabît tê: naskirina yekser, bandora «neynikê» ku kesê din birînên te nîşan dide, aliyê direve, aliyê dide dû, veqetîneke bi êş û di dawiyê de yekbûn. Efsaneya Platon bi eşkereyî çîrokeke komîk e ku li ser sifreyê tê gotin; lê naveroka agirê cêwî gelek caran wek qanûneke giyanî tê pêşkêşkirin. Tu kevneşopî, teknîka stêrnasiyê an qerteke taroyê nikare piştrast bike ku du kes yek giyanî parve dikin. Ev baweriyek e, û baştir e ku bi sivikî were girtin, nemaze dema ku çûyîna dubare ya kesekî pê tê ravekirin.
Ferqa hevala giyanî û agirê cêwî çi ye?
Bi kurtî: çîroka hevala giyanî li ser lihevhatin û aramiyê ye, çîroka agirê cêwî li ser tundî û veguherînê ye. Tablo her du ramanan li gorî koka wan, soza wan û şîroveya wan a tendurist an bi xeter berhev dike.
| Raman | Kok | Çi soz dide | Şîroveya tendurist | Şîroveya bi xeter |
|---|---|---|---|---|
| Hevala giyanî | Efsaneya Arîstofanes di «Şahî» ya Platon de; paşê bikaranîna romantîk | Kesek ku te temam dike û wek malê hîs dide | Lihevhatineke kûr û dualî ku hûn bi hev re ava dikin; di jiyanê de dikarin çend hebin | Bawerî bi tenê yek kesê rast, ji ber vê her kêmasiyek dibe nîşana «kesê çewt» |
| Agirê cêwî | Nivîsên Serdema Nû yên dawiya sedsala 20an, medyaya civakî ya salên 2010an | Nîvê din ê giyanê te, hevdîtin piştî ceribandinan | Mecazek ji bo têkiliyekê ku te ber bi mezinbûnê û dîtina şêwazên te yên xwe ve dibe | Redkirin, bêdengî an muameleya xirab wek delîla qederê dîtin û bêdawî li bendê man |
Gelek kes çend girêdanên wiha dijîn: heval, xwişk an bira, hevjîn. Agirê cêwî tenê li ser yek kesî israr dike; kişandin û xetera wê ji vir tê.
Gelo qonaxa direve û dide dû nîşana agirê cêwî ye?
Na. Tiştê ku naveroka agirê cêwî jê re dibêje qonaxa direve û dide dû, gelek dişibe çerxeke têkiliyê ya naskirî: yek dide dû, yê din xwe vedikişîne, û her gav ya din xurtir dike. Lêkolînerên têkiliyên hevjînan jê re şêwaza dûketin û vekişînê dibêjin. Ev belav e, bi êş e, û ne ceribandineke giyanî ye.
Gotina qeder ji vê re dikare te di çerxekê de bihêle ku ravekirineke sade dê alîkariya derketinê bike. Bala xwe bide van nîşanan:
- Ji te re tê gotin ku dûrbûn, bêdengî an hişkiya wî «beşek ji rêwîtiyê» ye.
- Tu jiyana xwe radiwestînî heta ku ew «hişyar bibe».
- Tu ji ewlehiyê gelek zêdetir xemgînî û fikar hîs dikî.
- Hevalên ku te baş nas dikin ji bo vê têkiliyê bi fikar in.
Heke di têkiliyekê de tirs an zirar hebe, bi kesekî ku tu pê bawer dikî re biaxive an serî li xeteke piştgiriyê ya herêmî bide.
Stêrnasî çawa li girêdana hevala giyanî dinêre?
Di stêrnasiyê de cihekî bi navê «hevala giyanî» an «agirê cêwî» tune. Tiştê ku heye amûrên berhevkirina du kesan in. Di sînastriyê de nexşeyeke zayînê li ser ya din tê danîn û têkiliyên navbera gerstêrkan tên xwendin. Di pirsên têkiliyê de hin cot pir caran derdikevin pêş:
- Venûs û Merîx: kişandin, xwestek û awayê nîşandana hezkirinê. Nivîsa me ya li ser burca Venûsê û şêwaza evînê vê berfireh dike.
- Roj û Heyv: yek ji nîşaneyên herî kevn ên lihevhatinê; hesta xwebûnê ya yekî rastî hewcedariyên hestî yên yê din tê.
- Girêkên Heyvê: têkiliyên bi Girêka Bakur re pir caran bi hesta «ez te ji berê ve nas dikim» ve tên girêdan.
Nexşeya hevbeş gavekê pêşdetir diçe: ew ji xalên navîn ên her du nexşeyan nexşeyeke yekane ava dike û têkiliyê bi xwe wek hebûneke serbixwe dixwîne. Têkiliyên xurt kîmya û mijaran rave dikin, ne biryarê. Ji bo hûrguliyan binêre sînastrî di xwendina têkiliyê de çawa tê şîrovekirin.
Di pirsên hevala giyanî de kîjan qertên taroyê derdikevin?
Taro jî hevala giyanî nîşan nade; ew mijarên girêdayî pirsa te nîşan dide. Di van xwendinan de hin qert pir caran xuya dibin:
- Evîndar: hilbijartineke girîng û lihevhatina nirxan, ji soza romantîk zêdetir.
- Duduyê Qedehan: kişandina dualî û danûstendina di navbera wekheviyan de.
- Dehê Qedehan: ewlehiya hestî û jiyana malê ya hevpar.
- Birc: hejandina ji nişka ve; qerta ku herî zêde bi girêdanên tund û hevsengiyê xera dikin re tê girêdan.
- Sisiyê Şûran: xem û birîna ku divê rû bi rû were dîtin, ne were veşartin.
Pirs bersivê şekil dide. «Gelo ew agirê min ê cêwî ye?» çîrokeke erê-na li ser kesekî din dixwaze; «Ev girêdan ji min çi dixwaze?» tiştekî dide te ku tu li ser bixebitî. Rêbera me ya pirsîna pirsan ji taroyê nîşan dide ka pirs çawa ji nû ve tê avakirin.
Meriv çawa dizane ku têkiliyek tendurist e?
Tu çi navî bidî girêdanê, heman kontrolên pratîk derbas dibin. Têkiliyeke tendurist bi gelemperî wiha xuya dike:
- Her du alî têkiliyê bi eşkereyî û dîsa û dîsa hildibijêrin.
- Bi demê re tu aramtir î û bêtir dişibî xwe, ne biçûktir.
- Nakokî bi axaftinê tên çareserkirin; bi winda bûnê naqedin.
- Hevaltî, kar û eleqeyên te cihê xwe diparêzin.
- Gotin û kirin pir caran li hev dikin.
- Tu dikarî têkiliyê bêyî navekî giyanî yê ku wê rewa bike rave bikî.
Heke piraniya van xalan rast bin, nav ji ya ku tu difikirî kêmtir girîng e. Heke kêm ji wan rast bin, tu nav têkiliyê ewle nake.
Ji bo têgihîştina girêdana xwe gava din çi ye?
Ji têkiliya ku tu bi rastî dijî dest pê bike, ne ji navê. Xwendina lihevhatinê ya Faltastik navê her du kesan, dîroka zayînê û cihê zayînê dixwaze (demjimêra zayînê bijarte ye), herwiha cureyê têkiliyê (romantîk, hevaltî, kar an malbat) û pirseke bijarte. Ew mijarên navbera her du nexşeyan rave dike, ne biryarên kesê din.
Heke tu qertan tercîh dikî, di xwendina taroyê de tu dikarî pirsa xwe binivîsî û Pîramîda Têkiliyê hilbijêrî. Ev belavkirina heft qertan li van dinêre: tu, ew, girêdana navbera we, tiştê ku we nêzîk dike, tiştê ku we dûr dixe, şîret û rêgez. Ji bo belavkirin û qertên din serî li rûpela taroyê bide. Çi derkeve jî, wê wek neynikek ji bo hilbijartinên xwe bi kar bîne.
